 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
Biografie |
|
Stop de vier muzikanten met hun instrumenten, met hun gigantisch grote speakers en versterkers in een klein kamertje. Giet daar een sausje van knettergekke Psycho-teksten overheen. Laat het geheel een 7-tal jaren sudderen tussen een stapel, oorspronkelijk (?) volle bierblikken en je krijgt een onbestuurbaar projectiel dat zich Klefbeer noemt. Het is onmogelijk om een optreden bij te wonen zonder in de fallout van deze muzikale neutronenbom terecht te komen. Hoe een optreden begint is meestal een vraagteken zowel voor het publiek als voor de betrokkenen op het podium. Hoe een optreden eindigt is mogelijk nog moeilijker te voorspellen. Barrières vallen weg, de blik gaat op oneindig, het verstand op nul. Dit is geen performance meer. Dit stijgt uit boven de betere vormen van psychotherapie, meditatie of viagra. |
|
 |
Marc Broeckx: zanger, mondharmonica, en Oerinstinct. Marc ontdekte al heel snel dat hij met een micro en met een aangepaste versterker het woord naar zich toe kon halen en het daar ook kon houden. Niemand had durven denken dat deze ‘Goeroe van de Basic Instincts’ zich in een dermate korte tijd zou ontpoppen tot degene die in staat is om niet alleen ALLE grenzen te verleggen maar tevens om deze ook gewoonweg op te heffen. We kennen allemaal de organisatie "Artsen zonder grenzen". Sinds kort moeten we vaststellen dat er voortaan ook een "Zanger zonder grenzen" is. |
Kurt Van Campfort: Drums Al op vrij jonge leeftijd was Kurt in de weer met plastic potten, deksels van kook- en braadpannen. Niet zozeer om er eten mee te maken, maar gewoon om deze benodigdheden om te draaien en ze in een, naar zijn gevoel ideale volgorde te schikken. Een stel houten lepels veranderen in zijn handen al snel in drumsticks. Deze ingeving vond zijn oorsprong in de onbedwingbare drang naar geluid en ritme. Eén van de mooiste dagen van Kurt was de dag dat hij eindelijk plaatsnam achter een echt drumstel en hij die TWEE magische toverstokken in zijn handen kreeg. Sindsdien is de obsessie voor ritme alleen maar toegenomen. En ook al heeft hij nu een eigen drumstel, boze tongen beweren dat nog steeds de onderkant van geen enkele braad- of kookpan veilig is |
 |
 |
Koen Vanherck: Basgitaar. De legende gaat dat Koen in eerste instantie gewoon akoestische gitaar leerde spelen. Maar toen hij eenmaal ontdekte dat er ook basgitaren waren was zijn keuze snel gemaakt. Zijn motto, “waarom zes snaren gebruiken als het met vier ook kan?”. Een boutade die perfect weergeeft waarvoor Koen staat. No Fucking words but rolling sounds. In bekende kringen werd al snel gewag gemaakt van de “Rolling Thunder”. Eén enkele diepe toon op de juiste plaats zet de keet in vuur en vlam. What you hear is what you get. |
Kris Moors: Lead Guitar, akoestische gitaar en Cowboy. In tegenstelling tot de ‘Rolling Thunder’ heeft de “Mystic Cowboy” altijd snaren tekort! Enkel en alleen omdat hij geen afstand kan doen van zijn onafscheidelijke zwarte Gibson moet hij zich beperken tot zes snaren. Het is onbegrijpelijk en frustrerend voor menig ander gitarist om te zien en te horen hoe Kris een muur van geluid neerzet en daarenboven die muur ook nog eens opvoegt met zijn typische snijdende gitaarsolo’s. Zag ik daar geen houten schuurtje met een scheef gezakte deur? Stond er in de verweerde planken geen tekst gebrand? Tonight, the Mystic Cowboy rides again. |
 |
|
Foto's by Tieschou |
Website by Monique Coomans